Bugünün gençleri size sesleniyorum:
Biz anne baba olarak belki yetersiz kalmış olabiliriz, siz akıllı olun ve bilgisayardan yavaş yavaş kendinizi sıyırmaya bakın. Sosyal hayata uyum sağlayıp eski insanların tattığı mutlulukları tatmaya bakın. İnternete bağlanarak, dışardaki hayatı ve sorumluluklarınızı unutmayın. Oyun oynayarak ömür geçmez, bir de hayatın gerçekleri var. Bugünün işini bugün yapın ki yarın başka işler çıkınca ona hazır olun. İnterneti sosyal yaşam olarak değil, sadece ansiklopedi olarak düşünün. Arkadaşlarınızı camların arkasına değil yüzyüze görüşmeye çağırın. Çağın hastalığından kimse sizi kurtaramaz, taaa ki kendiniz isteyinceye kadar.
İnternet bağımlısı olmadan çocuklarınızı sosyal hayata bağlayın, misafirliklere gidin, parklarda bahçelerde gezdirin, onlarla oyunlar oynayın, güzel ortamlar hazırlayın. Ailece bişeyler yapmanın keyfini yaşattırın, onları bilgisayar başına oturtarak işiniz kolaylaşıyor sanmayın. İlerde yetişkin birer genç olduklarında bilgisayardan kaldıramadığınız an çekeceğiniz zorluklar, nasıl bir hata yaptığınızı size göstermeye yetecek. Ama iş işten geçmiş olabilir. Yeniden sosyal hayata bağlanmaları için belki de psikolojik yardım almanız gerekecek.
Şimdi, bize mesaj atan genç arkadaşıma şunu söylemek istiyorum, bilgisayar çok güzel vakit geçirmeye yarar. Hiç sıkılmadın belki, ama sorumluluklarının ne kadarını yerine getirebildin bu güne kadar, ailene ve arkadaşlarına ne kadar zaman ayırabildin ? Kendin için ne yapabildin, arkadaşlarını dışarda buluşmaya çağırdın da gelmediler mi ? Gençsin, okul bitti mi, iş buldun mu ? Yuva kurmak için şartlarını uygun hale getirebildin mi ? Annene babana karşı evlatlık görevlerini hiç düşündün mü ? Kaç defa bir parka gidip oturdun. Hısım akrabanla en son ne zaman oturup muhabbet ettin. Kardeşlerine onların istediği ilgiyi sevgiyi verebildin mi? Hiç sanmıyorum genç kardeşim. Bütün bunları yapabilseydin zaten bağımlılık denecek kadar oturmamış olurdun bilgisayarda. Bu işin ilacı yok. Madem kurtulmaya gönüllüsün, dışarda seni ne kadar ferah ne kadar zevkli ve mutluluk verici bir hayat beklediğini düşün yeter. Eskiden küçükler büyüklerden öğrenirdi herşeyi. Oysa şimdi büyükler küçüklerden öğreniyor. Neden acaba? Bilgisayar kullanmayı biz küçüklerden öğrenmedik mi ? Çocuğumuz bilgisayara oturup oyun oynarken, ona takdir eden gözlerle bakmadık mı ?
O nedenle kendinize bir iyilik yapın hiç bir şeyi bağımlılık haline getirmeyin. Bilgisayar güzel şey, fakat yerinde kullanılırsa. Zamanınızın tamamını dış çevreye ayırmak gibi bişeydir. Sürekli bilgisayarda oturmak aile bireylerinden zevk almayıp başka kişilerle dostluk arayışına girmek isteyiştir. Ama şunu bilin ki hiç bir zaman başkalarının arkadaşlığı dostluğu aile bireylerinin ki kadar sağlam olmaz. Ailenizdeki insanlar, sizi kayıtsız şartsız, hiç bir karşılık beklemeden sever, düşünmeden tartmadan konuşun affeder.
Son olarak şunları söylemek istiyorum. Ailenize, arkadaşlarınıza, hısım akrabanıza ve komşularınıza yeterince zaman ayırın. Onlarla hoş muhabbetler edip, ihtiyacı olduğunda yardım edin, hayat her zaman toz pembe gitmez. Şimdi bilgisayarla haşır neşir olup kimseyi düşünmezseniz, yarın öbür gün sağlığınız bozulduğunda veya başka bir sıkıntınız olduğunda size de yardım edecek kimse olmaz çevrenizde.
Umarım bu naçizane fikirlerim başınızı ağrıtmaz. Hepinizi gerçekleri görmeye çağırıyorum. Püf noktaları olarak değil, bir arkadaşınız, bir dostunuz olarak.
Çözüm olarak şunları yapmak gerekir :
Bağımlılıktan nasıl kurtulur?
Gençler, bilgisayar ve internet disinda da hobi gelistirmeleri için tesvik edilmeli. Kitap okuma alışkanlığı aileden örnek alınarak kazanılmalı.
Okul ve arkadas çevreleri hakkında bilgi almak üzere gençlerle sohbet etmeli, hoşlandığı, ilgi duydugu konuları, kaygı ve sorunlarını aile ile konuşması için teşvik edilmeli.
Hoşça Kalın, Sevgiyle Kalın....
